jueves, 10 de diciembre de 2009

Soy una muñeca desgarra, un sentimiento de dolor, un arañazo en las entrañas, una visión de desamor; soy una payasa mentirosa, una niña infeliz, un corazón Que no perdona, un ser cruel Que no deja vivir.

lunes, 23 de noviembre de 2009

Sus delicadas manos, ajadas, abrazan tu pecho en busca de calor. No la rechaces muchacho...puedes arrepentirte muy mucho de ello.

martes, 17 de noviembre de 2009

[4:13 de la noche de un lunes ya martes...]

-Nena, ¿porQué?

Ella baja la mirada avergonzada.

- ¿porQué lo hiciste?

No contesta.

- Dame una razón coherente.

Sus manos aferran la mariQuita Que pende de su cuello.

- Sólo explícamelo, porQue no lo entiendo. Dame una razón Que expliQue porQué lo has hechos,
porQué le contaste todo, ¡sin preguntar!

Las lágrimas mojan su regazo.

- Ahora ya no me sirve Que llores, ahora te toca apandar con lo Que hiciste, y echarle.

Levanta la vista, mirándola con ojos asustados.

- No me mires así, sabes Que es lo mejor para todos... para nosotras.

Abre la boca con la intención de contestar, pero la cierra aun sin pronunciar sílaba alguna; sabe Que ella tiene razón, Que la culpa es suya, nunca debió contarle nada sobre ellas, nunca debió abrirse... Ahora debería echarle de forma Que no se diese cuenta... Que complicación...
Bajo la vista de nuevo arrepentida y asintió con la cabeza.

- Bien, pues ya sabes lo Que debes hacer entonces... - y se marchó, dejándola de nuevo sola, allí.

jueves, 12 de noviembre de 2009

- Abrígate peQueña, hace frío y tu débil cuerpo no soportará este frío intenso mucho más.

Y la niña se enrolló su bufanda al delgado y pálido cuello con sus manos moradas.

lunes, 9 de noviembre de 2009

Ilusa, estúpida, idiota, puta cariñosa de mierda, no le Quieras, te lo ordeno, no se te ocurra Quererle, ya no más, te Queda prohibido mirarle más, te Queda prohibido buscar dobles significados a sus palabras, para ti o para otras. No puedes sonreírle de esa forma, y te Queda terminantemente prohibido Quedarte a solas con él, totalmente prohibido.

NO le Quieras.

miércoles, 4 de noviembre de 2009

Se está acercando.

mismo día mismo tiempo misma fiesta... año 2006.

se está acercando... y no estás.

misma casa misma gente, no, misma gente no, ... no estás

se está acercando... acecha.




No sé como disfrutarlos sin ti, Que eras la Que traía las risas, la que dormía entre mis sábanas, la Que sacaba mil fotos, la Que mordía mi alma, la Que jugaba, la Que reía... no sé como disfrutarlos sin ti...

lunes, 12 de octubre de 2009

hoy te recordé...
te recordé contra mi cama acariciando mis sonrisas
te recordé bailando conmigo bajo la lluvia
te recordé bajando de un bus Que no llegaba nunca
hoy te recordé...
te recordé contra mis labios saboreando mis días
te recordé cantando a gritos esa canción sólo nuestra
te recordé tocando la batería contra tu pecho para mí
hoy te recordé...
te recordé contra mis brazos observando mis miradas
te recordé en el teléfono cantando Bob Esponja
te recordé en esas escaleras jugando al Veo-veo
hoy te recordé...
con una sornisa en los labios
y un toQue de dolor en las pupilas porQue...
hoy te recordé...
y recordé también todo el tiempo Que pasó...
Que nunca volverá...

domingo, 4 de octubre de 2009

Sumando no llegaban ni a 5,
se terminó...

sábado, 3 de octubre de 2009

Tiro los dados,
¿saldrá doble 6?

sábado, 26 de septiembre de 2009

Sonrío, mis labios curvados hacia el cielo saludan al mundo
...y regresa, sí, regresa ella,
la maltratadora de corazones;
y mis labios caen, nuevamente,
a su arco de tristeza.
Te fuiste, pues ahora
no tienes derecho a regrersar,
ya no, ya no te Quiero cerca,
aléjate de mi felicidad difícilmente lograda.

viernes, 3 de julio de 2009

¿No extrañas mis labios contra los tuyos jugando?
¿No echas de menos mis dedos peleándose con tu piel?
¿No te faltan mis ojos acariciando tus mejillas?

Yo día a día beso mi almohada pensado Que eres tú
Acaricio las sábanas
Araño los cojines

y lloro... lloro mucho

¿No extrañas mis gritos de alegría?
¿No echas de menos mis arrumacos cariñosos?
¿No te faltan mis saltitos sin razón?

Yo día a día intento escuchar tus susurros en el aire
busco tus brazos por la casa
y río a gritos, sin ganas, buscando tu risa

y no está... nunca está... y lloro



lloro mucho....siempre... y mucho

lunes, 25 de mayo de 2009

Estoy desmenuzandome poco a poco
noto como mis piernas se van convirtiendo en un extraño polvo gris
pero no, no es eso lo Que más duele
no, no es eso lo Que me retuerce de agonía...
Que va... para nada
tampoco mis brazos Que empiezan a deshacerse, ni mis dedos Que desaparecen...
los anillos Que poseo ruedan ahora por el suelo tras la caída...
pero no, no es eso lo Que más duele...
no es eso lo Que hace Que de las cuencas de mis inexistentes ojos caigan lágrimas, y que de mi garganta apenas entera, se escapen sollozos de agonía...
no, no es eso
Que va... para nada...

Es mi corazón Que se encoge sobre sí produciendo un dolor intenso, es mi alma Que grita desesperada, mi mente Que solloza atemorizada por la soledad...

Me estoy descomponiendo otra vez... pero esta, sin retorno..

martes, 28 de abril de 2009

Estamos jugando, ambos, pero no tengo muy claro de si jugamos los dos al mismo juego,... y me martillan la cabeza mil dudas, mil pensamientos inconexos... y no me siento nada segura de lo Que hago, no tengo muy claro si lo estoy haciendo bien...
Estoy jugando a tu juego, conociendo las reglas, pero haciendo también algunas trampas y...
no sé si debería huir... si debería dejar todo parado, todo estancado en este mismo instante porQue...
mil pensamientos tiran de mí hacia tí... diciendo Que conozco tu juego y Que no saldré mal parada pero..
mil pensamientos tiran de mí hacia atrás... diciendo Que conozco este juego... y acabará rodeada de lágrimas pero...
Tiran más de mí, los recuerdos de los momentos perfectos...
Que los tormentos de los momentos en soledad...

Y no tengo claro si debería huir, pero... no creo tampoco tener fuerzas para hacerlo...

Me Qedaré... conociendo las reglas, conociendo el dolor, y disfrutando los placeres...

Seguiré siendo amiga perfecta... y amante tal vez...

lunes, 27 de abril de 2009

Con los zapatos en la mano caminas sin prisa...
notando la arena de la playa rozar tus pies...
la brisa acariciando tu cabello...
y ese dulce olor a sal...

Con los zapatos en la mano avanzas tranquila...
con pequeños pasos cortos...
escuchando el ruido de las olas al romper...
y esa soledad, a veces, tan cómoda...

y ese dulce olor a sal...*

a veces de tus ojos se escapan lágrimas
así sin más, de improviso
y te dejan en ridículo frente a tus propios sentimientos...

a veces en tu rostro se muestra tristeza
así, de sopetón, sin pedir permiso
y te sientes como ajeno de ti mismo, como invitado en tu corazón...

a veces un sollozo sale de tu garganta
asi, sin venir a cuento
y ahí... te caes, sin saber como levantarte pues... no saben como llegaste hasta ahí...

A veces...*

- No te cansas de ser la estúpida?
- cómo? la estúpida? la estúpida de Qué?
- la estúpida llorosa... la estúpida soñadora... la estúpida Que cree Que puede salvarse de las lágrimas, solamente porQue ha aprendido a sonreír... ¿no te cansas?
- oh... bueno... sí... pero... ¿no hay Que tener esperanza?
- la esperanza es para inútiles Que creen Que son más de lo Que son, y Que luego realmente... no son nadie y no son importantes para nadie Querida....
- oh bien pues... me dejaré caer sin más pues...
- Sabía Que iba a perderlos a todos..
- pero...¿sucedió?
- evidente...
- y... cómo se supera una perdida de esas dimensiones?
- Oh, muy sencillo.... no se supera jamás... y la nostalgia te come por dentro eternamente...
Si lloras a alguien... es porQue ese alguien te ha tocado, en algún momento, el corazón...
te ha hecho soñar y reír...
o llorar y sufrir...
ha acariciado tu alma, aunQue fuese rapidito...
y ha conseguido que lágrimas de felicidad
o tristeza hayan golpeado tus mejillas.
Si lloras a alguien... es porQue te importa..
porQue lo quisiste o lo quieres...
Si lloras por alguien...
es porQue ese alguien, sí, te ha tocado el corazón...*

Te vienes conmigo a arrancar margaritas

de esas Que sólo dicen "Me Quiere"...?

Corramos como niños por el prado

tirémonos rodando colina abajo

Huyamos corriendo de todo, de todos

seamos sólo los dos...

solos tú y yo...

Y salir a la calle
corriendo bien rápido...
Saltar cada charco
como peQueños inocentes...
Besarnos en cada esQuina
peGados a frías pared de piedra...
Y reír
Y saltar
Y soñar
Y sentir...*

Dejé mis labios

enganchados a los tuyos

para mi regreso...

Dejé mis manos

apoyadas en tu piel

para mis próximas caricias...

Dejé mi corazón

entre tu pecho y el mío

para Que no se sienta solo...*

martes, 21 de abril de 2009

Sólo Qería Qe me Quisieses
para poder así aferrarme a ti
y huir de todos los tormentos Qe me persiguen
Sólo Qería Qe me protegieses de las maldades
Sólo Qería Que me hicieras sonreír ante todo
Darme fuerzas...para no caer ante lo Qe sucede ahora

domingo, 19 de abril de 2009

Grito mil teQiero's a un gran vacío

mis abrazos son recibidos por la nada

mis besos de amor, por caricias de amistad...

nada más, sólo amistad...


el amor?... para ella..
siempre para ella....


boneca triste
boneca rota

boneca Que miente otra vez
boneca Que "sonríe"
boneca Que oculta...


boneca rota*

martes, 14 de abril de 2009

Perdóname amor
por favor
perdona a esta pobre boneca
Que busca consuelo en otros labios

Perdóname amor
por favor
perdona a esta probe boneca
Que se enamora de otros ojos

Perdóname amor
por favor
perdona a esta pobre boneca
por buscar cariño en otros brazos Que no son los tuyos
Perdóname cariño...
por no dejarme vencer por tus desprecios...
por buscar tus caricias en otras manos

Perdóname amor...*

viernes, 3 de abril de 2009

Quiero ponerme a sollozar
hasta que se me corte la voz
hasta que mi garganta rebiente
Quiero ponerme a gritar
con los trazos de mil llantos
con las marcas de mil heridas

martes, 10 de marzo de 2009

Poemas de vida

 

A miña vida é un libro,

 un poemario que se escribe

 pouquiño a pouco.

 

A miña vida son milleiros de poemas,

 poemas escritos pola noite,

 á luz das estrelas,

escoitados pola lúa.

 

A miña vida non é máis que palabras,

que expresan moito, que expresan pouco,

verbas que elixe o meu danado corazón.

 

Son un libro,

un libro con candado,

un diario,

que non se pode abrir.

 

Estou pechada, para  todos…

a lúa, a única,

a única que ten chave.

 

Os demais... nada

os demais só vedes as portadas,

a careta que enmascara

toda a verdade.

 

Son un libro, de poemas.

Poemas triste, poemas doces,

poemas que merecen ser queimados.

 

Son un libro

que non quere ser libro...

que se esconde,

que esconde a dor

tras portadas de cores.

 

Son un conxunto de poemas,

que merece estar morto…

Un libro para queimar.

martes, 3 de marzo de 2009

POEMA XX

Puedo escribir los versos más tristes esta noche.

Escribir, por ejemplo: "La noche está estrellada,
y tiritan, azules, los astros, a lo lejos."

El viento de la noche gira en el cielo y canta.

       Puedo escribir los versos más tristes esta noche.
Yo la quise, y a veces ella también me quiso.

       En las noches como ésta la tuve entre mis brazos.
La besé tantas veces bajo el cielo infinito.

       Ella me quiso, a veces yo también la quería.
¡Cómo no haber amado sus grandes ojos fijos!

Puedo escribir los versos más tristes esta noche.
Pensar que no la tengo. Sentir que la he perdido.

       Oír la noche inmensa, más inmensa sin ella.
Y el verso cae al alma como al pasto el rocío.

¡Qué importa que mi amor no pudiera guardarla!
La noche está estrellada y ella no está conmigo.

Eso es todo. A lo lejos alguien canta. A lo lejos.
Mi alma no se contenta con haberla perdido.

Como para acercarla mi mirada la busca.
Mi corazón la busca, y ella no está conmigo.

La misma noche que hace blanquear los mismos árboles.
Nosotros, los de entonces, ya no somos los mismos.

Yo no la quiero, es cierto, pero cuánto la quise..
Mi voz buscaba al viento para tocar su oído.

De otro. Será de otro. Como antes de mis besos.
Su voz, su cuerpo claro. Sus ojos infinitos.

        Ya no la quiero, es cierto, pero tal vez la quiero.
Es tan corto el amor, y es tan largo el olvido.

Porque en noches como ésta la tuve entre mis brazos,
mi alma no se contenta con haberla perdido.

Aunque éste sea el último dolor que ella me causa,
y éstos sean los últimos versos que yo le escribo.

Pablo Neruda



porQue Mara no es Mara sin Pablo...

porQue todavía me emociono como la primera vez que lo leí, hace siglos y siglos... cuando aun era niña, y no conocía el olvido ni el dolor...

martes, 10 de febrero de 2009

Hoy ha sido un día... peculiar, y sé que no suelo escribir sobre mí, así a bocajarro, pero a veces, una lo necesita....
Madrugón a las7, tanto tiempo sin levantarse temprano hace mella en uno...
De prisa y corriendo vestirme, con lo primero que encuentro en el armario, la verdad creo que ni los ojos abiertos tenía cuando decidí que ropa poner, pero no hice mal elección.
Llegar a clases con 1 minuto de margen...
Y sentarse, con las niñas, en cuarta fila.
Llegan los profesores nuevos, a esos que tememos, esos que dan asignaturas con nombres que dan miedo de por sí, "Fisico-Química"¿qué se supone que es esta asignatura? ains...
Todos pasan, con un descansito, de uno majo que se fue pronto, para ir a tomar un pinchito de tortilla y un nestea, no dan mucho miedo, al menos la mayoría, así de primeras, parecen majos... claro, así de primeras.
Y a son las 2, hora de escapar de allí una vez por todas... 6 horas encerrados entre cuatro paredes...
Como sé que si me voy a casa a comer, pues no probaré bocado, decido ir a comer en ellas y así meterle algo al cuerpo, que el pobre últimamente no hace más que protestar...
Después de comer, para el piso... y bueno, no tengo demasiado que contar porque... ha sido una tarde más o menos normal... aburrida, tirada frente el ordenador, que aunque me lo pase genial conectada claro, me falta algo más allá, me falta recorrer las calles riéndome del mundo con un brillo alegre en los ojos...
Y me he cabreado con el mundo... llevaba un día más o menos alegre pero... la tarde ha sido marcada por la mala ostia y la tristeza... aunque, no ha ido más allá, él me ha ayudado a respirar...a evadirme... me ha pegado una bofetada y he semi-despertado...
Luego una serie de conversaciones baratas sin mayor importancia...
Y la CONVERSACIÓN, lo único real de la tarde quizás, la conversación que logró quitar peso de mis hombros... la conversación que logró sonrojarme y quizás hacerme sonreír...
...Dentro de un poco... llegará uno de los pocos momentos del día en el que sonrío de verdad... pero claro, eso será sobre las 11 cuando me dirija a "dormir"...

Y nada... no sé porqué he escrito esto...pero me ha aliviado un montón...

miércoles, 28 de enero de 2009

Gritos de furia...
Palabras de desesperación...
Sollozos ahogados...
Muecas de desazón...
Eso era lo que recorría una y otra vez el cuerpo de la muñeca
Eso era lo que sentía una y otra vez la muñeca de trapo

porQue el tiempo decidió darle un poco de margen... y mantenerla apartada del mundo...
porQue en ese tiempo... pudo gritar, llorar, destrozar... todo lo que su alma era capaz de soltar...
porQue... gracias al tiempo... ahora regresa... sin pinta de muerta... sin marcas de rasguños... sin ojos hinchados...
porQue... gracias al tiempo... ahora no muestra... ahora no llora... ahora ya engaña...
porQue... gracias al tiempo... ya vuelve la muñeca de porcelana mentirosa...!

lunes, 12 de enero de 2009

Ai ciudad gris Que maltratas corazones...
Ai ciudad gris Que minas la moral...

cruel cruel ciudad gris

Ai ciudad gris Que me dejas siempre maltrecha...
Ai ciudad gris Que no me permites continuar...

cruel cruel ciudad gris

Tristeza...mi ciudad gris...tristeza y desazón
Ai ciudad gris Que por aQuí todo es dolor...

cruel cruel ciudad gris...*